zondag 3 maart 2013

Nieuwe website

Af en toe krijgt mijn teergeliefde IT-er het in zijn hoofd dat er een nieuwe website moet komen, dus bij deze: check it out!
Zelfde adres, nieuwe look, en vooral: nieuwe blog! Ik zal nu op de website zelf een blog bijhouden, en deze niet meer.
De website is voorlopig enkel nog in het engels en de blog in het nederlands.

Veel leesplezier!

donderdag 21 februari 2013

Alweer een 1e schooldag

Joepie de poepie, zoveel nieuwe sponsors!! Niet alleen hebben we voldoende sponsors voor Aminah, maar kunnen we zelfs nog 1 of 2 kids sponseren! Super bedankt allemaal!

Aminah heeft voor het eerst in haar leven een matras gekregen, een koffer vol spulletjes, allemaal voor haar kostschool.
Voorbije maandag hebben we haar met alle spullen naar school gebracht.
Hierbij de fotos toen ik alles in de koffer liet zien, je weet nooit dat er iets bij is dat ze niet kent.

een klein extraatje: een boekje vol leuke post-its. heb ik wel effe uitgelegd wat ze daar mee kan doen (danku Hanne!!)

zeep, sokken, ondergoed, nachtkleedje, sponsen, leesboekje, handdoek, lakens, zakdoeken, schoensmeer, schoenborstel...

pennenzak met potloden en pennen, schooltas, thermoskan...

en nog allerlei spul. als je goed kijkt zie je toch een vaag blij lachje op Aminah haar gezicht! Zoooo verlegen dat ze was. Wel schattig.

Luisteren naar juf Lenke, hihi

laatste keer de papieren checken dat we niks vergeten zijn

dinsdag 12 februari 2013

Huidig huis Jemeo

Update over de kerstbakstenen die gestort geweest geworden zijn:
Vandaag eindelijk nog eens tijd gemaakt om het stuk land dat we hebben gekocht te inspecteren. Er stonden nog groenten op van de vorige eigenaar en die moesten eerst nog geoogst worden voor wij er uberhaupt iets op zouden kunnen beginnen doen.

Dat was nu gebeurd, dus hadden we een beter overzicht op het stuk land (het leek me kleiner nu...). Ik heb me een beeld gevormd van waar het huisje zou kunnen komen staan, en waar de demonstratie tuin (zoals aanbevolen door Vi, een Zweedse Agroforestry ngo) een plaats zou kunnen innemen.
Deze beeldvorming was zonder Jemeo, die nog niet weet dat wij een huis voor haar gaan bouwen (en ook nog niet weet dat jullie namen in haar muren zullen staan, haha!).

Daarna zijn we naar Jemeo haar huidig huis gegaan, hebben haar héél erg blij gemaakt toen we vertelden dat Aminah naar een hele goede school zou kunnen gaan. Emoties in volgorde van verschijning op haar gelaat: ongeloof, blijdschap, dankbaarheid, tranen. Bij ons ook ongeveer in die volgorde.

Na deze blijde boodschap (die ik alleen kon verkondigen dankzij JULLIE gulle bijdragen!!) heb ik haar ook verteld dat gesponsord worden door een muzungu ook betekent dat ze een min of meer openbaar leven ingaat. Dat ik dus fotos wou trekken van haar huis, binnen en buiten (slaapkamers zijn hier min of meer taboe).

Ik geraak hier niet dikwijls meer in shock van wat ik zie, nu ook niet, maar het is toch wel ongelooflijk in wat voor omstandigheden vele mensen hier leven. Neem nu een matras (en dan spreek ik niet eens over een bed he, alleen maar een matras). Zo een vanzelfsprekendheid voor ons. Ik denk er zelfs niet over na dat ze dat misschien niet hebben, hoogstens dat ze eentje met meerderen moeten delen.
Een matras is een een vereiste die je moet meebrengen als je een kind naar kostschool stuurt. Dus ik dacht dat ik dat niet moest kopen omdat ze dat toch van thuis mee kan nemen.
Niet dus. Volg onderstaande fotoblog, lees en huiver met me mee.

Keuken. Heel normaal dat dit buiten is, vanwege alle rook van het houtvuur waar op gekookt wordt. Rechts het afdruiprek.
Badkamer. Het enige scherm is rechts, langs alle andere kanten kan je tussen de bomen iedereen zien (en zij jou dus ook).
Toilet. Toch al aan 3 kanten afgeschermd. Als het gat in de grond vol is gooien ze het dicht en graven een nieuw gat.

Het huis heeft 6 kamertjes, elk ongeveer 1,5x2 of 2x2 meter groot. 2 zijn meer doorgangsruimten, ook wel gebruikt als zitruimte als het regent. Eentje als keuken/opslagplaats, de rest als slaapkamer. Bovenstaande is de ingang voor de keuken/opslagplaats/droogrek voor kledij
fiets in keuken/opslagplaats. Ooit gekregen van een familielid om naar school te fietsen (de oudste zoon), maar nu in onbruik omdat de banden volledig doorgereden zijn en er uiteraard geen geld is om te herstellen
Huis langs de buitenkant. De deuren in het midden zijn de 2 opeenvolgende doorgangs/zitruimten (uiteraard zonder enig meubelstuk)
slaapkamer voor Aminah en de tweeling (7 jaar). Ruimte van 1,5x2 m. Een paar lappen en oude dekens op de grond vormen hun matras almede hun bedekking tegen de kou. Dus ofwel lig je min of meer zacht, ofwel heb je kou. Kledij opgehangen op een stuk touw. Muggennetten? Wat is dat?
 
Ola pola, een echt bed zowaar! Voor Jemeo en haar jongste telg (2j) die bij haar slaapt. Bashira, het kind met waterhoofd slaapt in het linkse hoekje, uiteraard niet op een matras, maar wat lappen.

de buitenmuur is een tijd geleden ingestort, dus hebben ze het met klei en modder opnieuw gemaakt. Aangezien deze mensen nog nooit van Lego gehoord hebben of er mee gespeeld in hun jeugd, hebben ze (zo of op een andere manier) ook niet geleerd dat je verschillende onderdelen haaks aan elkaar vast moet maken om voor enige stevigheid te zorgen.
Wat Lego kan doen in de ontwikkeling van een mens.

Slaapkamer van 2 grotere jongens. Als je goed kijkt (alle binnen fotos zijn met flits gemaakt, want het is er stekedonker) zie je aan de rechterkant een paar brokken vieze oude mousse liggen. Dat zijn stukken matras waar een volgroeide gast van 16 elke nacht zijn rust probeert te vinden. Hij presteert het daarbij om nog redelijk goeie resultaten te halen op school en ook nog elke dag te werken op het land van zijn moeder. On-ge-loof-lijk.
 
Eentje van de tweeling. Zo sleep je matooke (bananen) schillen naar een andere plek Men neme een oude jerrycan die toch al helemaal kapot is, snijde er een stuk uit en kappe er de schillen in. Men slepe deze met een stuk touw naar een andere plaats.

Toch wel redelijk confronterend moet ik zeggen, zelfs na 1,5 jaar Oeganda. Dan begin ik toch wel te fantaseren over een mooi afgewerkt huisje, met verf en kapstokken en goede matrassen (1 voor elke mens) en muskietennetten en een badkamer binnen.
Is dat veel gevraagd? Wat dan met de zovele andere mensen die hulp kunnen gebruiken voor hun schoolgeld? Moet ik geld steken in verf of in schoolgeld? In opleiding of een menswaardig en zelfs mooi afgewerkt leven?
Moeilijke keuzes, en ik ben er nog niet uit. Reacties en ideeen welkom.

Later hebben we dan het veld bezocht dat Jemeo mag bewerken, en waar ik geld voor zaden en andere noodzakelijke zaken had gegeven. Het zag er allemaal heel mooi en vruchtbaar uit:


rijen tomaten, de grond bedekt met een bepaald soort gras om het vocht wat vast te houden tegen de hete zonnestralen

Het ander deel van de tweeling (Kato) en de jongste telg (Osama) volgden ons overal

tomaten zo goed als volgroeid, nu nog wachten op wat kleur

rijen en rijen sweet potato. deze zijn enkel om zelf te eten en worden nauwelijks verkocht

verlegen maar toch een handje geven aan de muzungu. In het midden Jemeo, links Caroline, onze fantastische sociaal werkster

lief he

smullen van een passievrucht
Dit is wat je krijgt als je in het Luganda vraagt: lachen! Dat betekent eigelijk: laat je tanden zien. Dat doet hij dan ook braaf.




Nog  een leuk weetje: Aminah presteert het ook om in toch echt wel moeilijke omstandigheden hele goede schoolresultaten te halen (de grootste reden waarom ik haar zo graag gesponsord zag zodat ze naar een goede school kan), ze slaapt in abominabele omstandigheden, zorgt mee of grotendeels voor haar zusje met waterhoofd en heeft haar slimmigheid van haar moeder.
Want Jemeo is niet eentje die bij de pakken blijft neer zitten. Ze haalt het beste uit elke omstandigheid.
Zo groef ze eigenhandig 2 putten in haar veld, zodat ze niet elke 5 botten 1,5 km naar boven moet lopen om een jerrycan met water te vullen om haar planten water te geven. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar gewoon de creativiteit, om haar energie eerst in een waterput te stoppen zodat ze daarna minder energie hoeft te verbruiken om toch aan water te geraken, vind ik ongelooflijk. Het getuigt van intelligentie en vooruit denken, een capaciteit die je hier niet altijd ziet.

Nogmaals dank voor jullie hulp, zonder jullie zouden we dit niet kunnen doen.

donderdag 7 februari 2013

first day of school

Het is wel leuk om geen kinderen te hebben en dan toch een meisje te kunnen begeleiden op haar 1e schooldag!

Hier is Lydia met al haar vereiste bagage. Vandaag zijn ons moeke en ik al terug geweest met een paar laatste spulletjes, ons moeke helemaal emotioneel om Lydia terug te zien, Lydia een beetje verlegen om ons moeke te zien. Wel schattig.
Serena had ook een vriendschaps-armbandje voor Lydia meegegeven, heel lief! Ik weet niet zeker of Lydia het begrepen had, de betekenis, maar ze was er alleszins wel heel blij mee.

Lydia in onze lounge met haar nieuwe 'metallic suit case'

Lydia, onze auto en al haar bagage

We hebben ook heel goed nieuws voor Aminah, hoewel op een andere manier dan ik verwacht had. Maar we hebben zoveel extra stortingen ontvangen, dat haar schoolgeld voor een heel jaar betaald is! Hoera driewerf hoera, ze kan dan toch alvast dit schooljaar gaan.
We hebben ook reeds 1 sponsor aan 10 euro per maand extra ontvangen (danku!!) en we hopen dat we volgend jaar ofwel terug voldoende extra stortingen ontvangen ofwel maandelijkse sponsors gevonden hebben.

Super bedankt aan Arlette, Eva, Anne, Maddy, Helene, Wim, Sylvia, Veronique, Guy, Rita, Hilde, Peter en Serena!

Volgende week woensdag is de 1e schooldag voor Aminah, dus dinsdag lekker gaan shoppen met jullie geld voor al haar bagage
Of om het anders te zeggen (via iemand die het nogal scherp stelt in zijn sociaal onderzoek):
met het geld van anderen je bemoeien met het leven van anderen, dat is de non profit sector. 

maandag 4 februari 2013

dringend een sponsor gezocht!!


Vandaag was Jemeo hier, de vrouw waar we grond voor gekocht hebben en vele kerstbakstenen voor hebben ontvangen om een huisje te bouwen voor haar (nog niet aan begonnen voorlopig).
Zij heeft 7 kinderen, en eentje daarvan is echt een snugger meisje.
Aminah heeft net P7 afgemaakt, en gezien de situatie waar ze in leeft, is het ongelooflijk dat ze zulke goede resultaten heeft gehaald.
Ik zou haar heel graag in dezelfde school stoppen als waar ik vanmorgen Lydia heb gedropt, de Blessed Sacrament School. Liefst zo snel mogelijk, omdat het schooljaar nu net begonnen is.

We hebben genoeg gedoneerd geld om al haar requirements te kopen (boeken, matras, laken... ), maar niet genoeg op overschot om elke trimester haar schoolfees te betalen.
Ik weet nog niet exact het bedrag, maar een goede school is niet goedkoop.
Dus laten we schatten dat we per maand 40 euro nodig hebben...

Ok ik weet het ik vraag altijd maar om geld. We hebben net 2 nieuwe kids toegevoegd aan onze lijst met kids die we sponsoren. Deze kinderen worden reeds gesponsord met de maandelijkse giften die we ontvangen.
Het zou heel fijn zijn als Aminah een goede kans krijgt om zich te ontwikkelen. Ze is slim genoeg, maar heeft niet de mogelijkheden.
Zijn er aub aub aub een paar mensen die elke maand bvb 10 euro kunnen missen? Als er 4 van jullie zijn die dit kunnen missen (voor lange tijd uiteraard, ze begint nu aan S1, dus het is voor minstens 6jaar dat je 10 euro zou moeten kunnen missen), dan zou ik nog blijer zijn dan ik al ben!

Super bedankt, ook om verder rond te vragen/smeken aan iedereen die je kent!

Aminah

zaterdag 2 februari 2013

Criteria voor een sponsorkind

Goeie vraag: laten onze sponsorkinderen hun rapport zien aan ons?
Dat is een vereiste. Ze zijn allemaal nogal nieuw, maar ik vraag inderdaad naar hun rapport, en als ze niet in Div 1 of 2 eindigen, worden ze niet meer gesponsord. Kwestie van ze wat te motiveren. Want ook inderdaad zijn vele kinderen hier blij naar school te kunnen gaan, maar het zijn ook kinderen en studeren is niet altijd even evident.

Daarnaast zijn de leerkrachten niet altijd aanwezig om effectief les te geven, daarom dat ik nu nog niet heel erg streng ben.
We proberen goede scholen uit te zoeken, waar de leerkrachten dus wel aanwezig zijn, en waar ze grote klassen splitsen zodat er genoeg aandacht is voor elke leerling. Maar betere scholen zijn ook duurder.
We roeien met de riemen die we hebben, wat wil zeggen dat we nog niet alle sponsorkids in nieuwe/betere scholen kunnen stoppen. Langzaam maar zeker zullen we groeien en ook leren wat beter is om te doen.

Lydia zal maandag starten met P7, Sulaina, Ruth en Isaac binnen enkele weken. We moeten nog wachten op de resultaten van S4 (een staatsaangelegenheid). Zodra deze bekend zijn, kunnen Ruth en Isaac beginnen (S3 en S2) en wacht ik op de resultaten van Sulaina die naar S5 gaat indien haar rapport goede cijfers laat zien.


Afripads

En alweer inspiratie voor een ander onderwerp op de blog dan ons eigen project, hoera!
Volgende week begint de school weer, toch voor de lagere school (Primary school), en dankzij onze sponsors kunnen we 2 nieuwe kids naar school sturen: Lydia en Isaac.

Lydia gaat nu  naar Primary 7 (na enige overreding van mijn kant, want haar punten waren eigenlijk te laag omdat ze in een simpele dorpsschool zat waar niet veel aandacht aan de kids wordt gegeven). We hebben een nieuwe school uitgezocht (danku Caroline, onze sociaal werkster) die goed aangeschreven staat en ook goede resultaten boekte vorig jaar (47% van hun P7 kids zaten in Division 1, wat betekent dat 47% van de kids meer dan 70% behaalde bij de eindejaarsexamens).
Back to the roots: Blessed Sacrament, een katholieke school met een Nursery, Primary, Secondary en Vocational afdeling. Mooi uitgebouwd, ruim, structuur, mooie omgeving. Ziet er goed uit. Leve de kerk (af en toe dan toch).

Eindelijk begin ik het systeem hier ook beter te snappen. Als ze zeggen dat de schoolfees 160.000 ugx zijn, denk dan niet dat het daar bij stopt. Ze geven nooit een totaal bedrag (net als in Belgie, er komt altijd nog vanalles bij). 1 van de zaken die er altijd bij komen, zijn een uniform en de requirements, benodigdheden voor kids om de dag door te komen.
Voor dagkinderen (savonds naar huis) is dat meestal een bezem of 2 (waarom 2?? geen idee) en een paar kilo suiker en maismeel voor thee en lunch te maken.
Voor kostschool kinderen, zoals Lydia, is dat een hele lijst met spullen die ze nodig hebben. Bvb schoenblink, bezems (3), wc papier, matras, lakens, deken, muskietennet (dat mag je als ouder zelf beslissen of je dat belangrijk genoeg vindt - lees: kan betalen), scheermesjes (geen idee waar ze dat voor nodig hebben, want hun haar wordt door iemand met een tondeuse gedaan) en nog vanalles.

Voor meisjes uiteraard ook voldoende materiaal om hun menstruatie proper door te komen. Daar wringt nou dikwijls het schoentje. Veel ouders kunnen geen adequaat materiaal betalen, dus blijven de meisjes elke maand tijdens hun menstruatie gewoon thuis (je kan moeilijk rondlopen met het bloed dat van je benen stroomt).
Gelukkig is er Afripads. Een Canadees/Nederlands initiatief die lokaal pads maken, tegen een zeer betaalbare prijs (3 euro voor een pakket waar ze een jaar mee toekomen). Het is wasbaar, dus ook nog eens milieuvriendelijk (geen wegwerpmateriaal).
Dus heb ik voor onze 3 vrouwelijke sponsorkids zo een pakket gekocht. Hopelijk gaan ze het ook echt gebruiken waar het voor dient.

Zo ziet het er uit:

Een folder met uitleg hoe te gebruiken en wassen, 2 houders, verschillende inleg-pads en een plastiek zakje om een gebruikte pad in te doen als ze het niet direct kunnen uitwassen.




woensdag 23 januari 2013

Ziekenhuis bezoek

Dankzij Serena, mijn lieve nichtje, schrijf ik eens over iets anders in deze blog. Serena moet voor school een jaarwerk maken over een land. Ze heeft Oeganda gekozen (take a wild guess why :) en vroeg me om wat fotos te maken van een ziekenhuis en een school. Zij zal dat dan in Belgie ook doen en dan kan ze de verschillen laten zien. Goei idee vind ik.

Vanmorgen ben ik dan naar Kitovu Hospital geweest, een redelijk groot domein, opgericht door Ierse nonnen een jaar of 40 geleden. Vergeleken met andere ziekenhuizen zijn ze nogal goed georganiseerd en ingericht. Uiteraard niet te vergelijken met onze hygienische, klinische ziekenhuizen, maar wel efficient.

Aangezien ik er niet zomaar binnen wou vallen en mijn lens in de gezichten van de mensen duwen zonder toelating, had ik afgesproken met Brigitte, een Belgisch/Canadese verpleegster die hier al lang woont en werkt, vloeiend Luganda spreekt en zoooo positief en blij is. Heel leuk om door haar rond gebracht te worden.
Zij werkt met de hele kleine babietjes op de maternity ward. Ze hebben pas fondsen bijeen gezameld om een baby unit te openen, met state of the art machines om prematuurtjes te behandelen.

Hieronder volgt een fotoverslag, en ik zou willen benadrukken dat dit een positief verslag is, dat het aantoont wat er wél is in Afrika. Ik zou je willen vragen om voorbij de vuile/vieze/onafgewerkte muren enzovoort te kijken, en te apprecieren wat er bereikt is. Ik kan me voorstellen dat het er in westerse ogen heel armetierig uitziet, maar in mijn reeds geafrikaniseerde ogen is het geweldig, wat ze presteren met de materialen die ze hebben.


Speciale machine om prematuurtjes warm te houden. Machine meet de lichaamstemperatuur van het babietje en stuurt meer of minder warmte, zoals nodig.


Een prematuurtje, geboren na 6 maand. Zou zonder de nieuwe bovenstaande technologie zeker gestorven zijn, maar heeft nu een redelijke kans. Hij leeft al een week en er is goede vooruitgang.

couveuse

Trotse mama met prematuurtje

algemene foto van de baby unit
De verloskamer. Achter de douchegordijnen staan 3 bedden. Als het druk wordt worden ze ook in gangen gelegd met een gordijn ervoor.

Rechts een babybed met een pasgeboren (dood) babietje erin. Links een weegschaal.


Ziekenzaal voor moeders met pasgeboren babietjes. Elk bed met muskietennet erboven.
Wassen gebeurd op bed, in een plastieken badje. Met warm water, waar de babietjes enorm van genieten.

Ook prive kamers zijn beschikbaar, met eigen badkamer. Tegen extra betaling uiteraard.


Dit is de kinderafdeling, met 6 verschillende zaaltjes, specifiek. Deze is voor 'critical care'. Er zijn andere voor bvb gevallen met veel infectiegevaar, of besmetting.

Dit is een typisch zaaltje, hier niet zoveel bedden, omdat er op dit moment niet veel zieke kinderen waren die extra infectiegevaar liepen. Er lag nu 1 kind met een zeer specifieke ziekte, zijn vel kwam helemaal los van zijn lichaam. Het zag er erg pijnlijk uit en zijn prognose is niet goed. Ze behandelen het als brandwonden maar weten eigenlijk niet goed wat er mee te doen.

De laboratoria

Een apart gesponsorde kinderzaal voor ondervoede kinderen.

Gesponsord zodat de kinderen en hun ouder zo lang kunnen blijven als nodig is en niet vroeger vertrekken wegens geldproblemen.

Een paar maanden geleden ben ik met ons moeke en Linda - een supertoffe vrouw die ik hier heb leren kennen maar die helaas alweer terug in NL zit - naar Kalangala geweest. Daar heb ik ook een blog over geschreven en vooral het mooie strand en oude bomen laten zien.
Maar we zijn toen ook naar een school geweest - Linda haar werk - en daar heb ik ook wat fotos getrokken.
Dit is een lagere school met een zeer geengageerde hoofdleraar. Hij was de enige leraar die aanwezig was om 7 klassen les te geven. De andere leraars zijn bezig met andere zaken om zo toch wat geld te verdienen, aangezien ze nauwelijks, te laat of niet betaald worden door de overheid als leraar.

Het bureau van de hoofdleraar

Het klaslokaal van Primary 5 en 6. Er zijn niet zoveel leerlingen aanwezig.

Didactisch materiaal

Aandachtige leerlingen

Didactisch materiaal (zeer ecologisch, ze gebruiken het elk jaar opnieuw en de leerlingen moeten geen dure schoolboeken kopen!)

Klas van Primary 3

Lenke die de kennis van de leerlingen test

Het speelplein

Ook met ons moeke een paar maanden geleden hebben we een kleuterschool bezocht. Hier heet dat 'Nursery school' en de klasjes zijn als volgt verdeelt: baby class, middle class en top class. Leeftijd van 3 tot 7 jaar. Didactisch materiaal wordt op muren geschilderd of op papier aan de muur.

Middle class

Top class. Lees ook het schoolbord (als het niet te klein is). Dat moeten ze elke dag opdreunen, en vooral vanbuiten kennen om tegen bezoekers op te dreunen. Ik vraag me nog steeds af of ze weten wat ze zeggen.

Allemaal in trots in hun uniform op het speelplein.